Een halve dag (4 tot 5 uur) kost ca. 25 euro,
voor een hele dag vraagt Piet 30 euro.
Meer kun je niet vragen. Het is hier geen Giethoorn, daar is het Big Business. Harlingers hebben niet zoveel met geld, het moet wel leuk blijven.

www.ouweseun.nl
06-24235115

Bij de huur inbegrepen zijn zwemvesten, hengels, kussens, een parasol. Voor meerdere hengels wordt wel een kleine vergoeding gevraagd.

“As de skaatsers voorbij beginne te kommen houwe we op, en as de laatste van it ies gaat dan beginne we weer”.

Hij staat in één van zijn bootjes, aan de Noordoostersingel in Harlingen. Maakt een praatje met een voorbijganger en heeft de zweetdruppels op zijn voorhoofd staan. Terwijl hij op de kade stapt zegt hij “die palmboom geeft wel de nodige beschutting, alleen moet je uitkijken want af en toe krijg je een kokosnoot op je hasses”. Het is warm en de man van bootjesverhuur ‘Ouwe Seun’ heeft het druk. Zijn hoofdkantoor is gevestigd bij de bootjes in de open lucht. In een fauteuil neemt hij plaats en direct vliegt Sjoerd, een kraai, vernoemt naar een maat, naar hem toe.

Het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe in en om het bedrijf van de rasechte Harlingen Piet van Miltenburg. Sinds acht jaar is hij bezig bootjes te verhuren, een gat in de markt in de havenstad. Met mooi weer zoals vandaag rinkelt de telefoon aan één stuk door en er komen klanten die eerder al besproken hebben. “Ik haal nog even een kussen voor u op”, zeg hij tegen een paar toeristen. Piet roetsjt weg op zijn brommer met aanhanger naar zijn woning bij het Kaatsland en Sjoerd vliegt er krijsend achteraan. Even snel is hij weer terug en helpt de mensen uit Spinaker die veertien dagen hier logeren aan een bootje Ze weten niet goed wat ze met de parkeerautomaat aanmoeten. “Wij hebben er voor een dagkaart geld in gestopt en hij geeft maar drie uur aan, dan zijn wij nog niet terug met de boot”, zegt de meneer. Piet tovert één van zijn mappen tevoorschijn en haalt een parkeerkaart, “leg die maar op het dashboard, dan gebeurt er niets, en anders vecht je het gewoon uit bij het hoogste orgaan”. De familie stapt aan boord en de eerste Ouwe Seun vertrekt richting Tremolo. Piet kijkt ze nog even na: “Dit gaat goed”, en hij gaat er weer bij zitten.

Meteen schuift een oudere heer aan op het bankje van het hoofdkantoor. “Kan ik vanmiddag een bootje huren, graag een ruim schip want ik ga met vier dames op pad boven de 70 en die willen graag hoffelijk zitten”. Piet wijst op de grootste boot met een motor die veel slurpt en lawaai maakt. De klant haalt zijn wenkbrauwen op en zegt “die dames kwetteren daar wel boven uit”. De ‘Knorre Wille’ wordt besproken voor vroeg in de middag. Voor de kapitein staat er een sofa klaar en voor de dames worden riante tuinstoelen toegezegd.

“Het lijkt een vetpot nu met dit weer, maar als het slecht weer is, zie je geen kop. Voor onderhoud en de boekhouding reserveer ik die dagen dat er geen klandizie is. De botenverhuur is een wisselend succes. Ik huur dit stuk van de gemeente en mag de vissteiger ook gebruiken. Er ligt verderop een waterfiets, daar mogen de kinderen gratis op. Door de botenverhuur ontmoet ik veel mensen, uit Zuid-Afrika, tot Duitsland, Engeland, noem maar op. Ze verstaan allemaal hariger, je moet niet te moeilijk doen, is mijn advies. Lekker gewoon vind ik belangrijk”.

Er liggen, als de hele vloot binnen is, elf stabiele boten, met motoren tot 4 en 8 PK.
Grote, kleine, snelle van kunststof, groepsvervoer of partyboot, allemaal onder de naam ‘Ouwe Seun’. De meeste boten hebben een eigen naam: ‘Voorstad van Londen’, ‘Sukadelip’ of ‘Hou dien vreet’. Ook is er een boot die ‘krop sachet’ heet. “Een klant was nogal verwonderd toen hij aan de telefoon hoorde dat hij ‘Krop Lamé’ zou krijgen. De man dacht dat ik hem groente uit eigen tuin mee zou geven. Pech hebben de klanten praktisch niet onderweg met de scheepjes. Ik heb wel een paar vrienden achter de hand die eventueel een storingsdienst rijden en als het in de buurt is schiet ik er zelf heen op mijn brommer”.

Ook de houten bank die langs de Singel staat is bij het bedrijf betrokken. Hooftkantoor Ouwe Seun, staat erop geschreven. De t moest een d zijn, maar dat is per ongeluk fout gegaan.
Piet stemt de bedrijfsvoering af op de omstandigheden.”Kiek, ju mutte ut wel hewwe van mooi weer, it mooiste is at ik op hou at de skaatsers voorbij beginne te kommen, en as de laatste skaatser van ut ies gaat dan beginne wij weer”.

Een dooie muis ligt op het puntje van de bank. Dat is een grapje voor een vriend die zo langs komt. Er ligt een kasboek van uur tot uur bijgehouden en vaarkranten die mensen meekrijgen met de nodige gegevens en tips zoals ”Oorlog je bijvoorbeeld pech, geniet van de rust en stilte om je heen zonder herrie om dien Hazes van de buitenboordmotor. Of zing het Friese volklied en melk een koe. Wat je beslist niet moet doen is sleutelen of terugzwemmen”.

“Scheepsmagnaat of reder, er zijn zoveel namen die je mij toe kunt bedelen, soms rijdt er iemand voorbij en die roept: ‘He Onasis, hoe is het met je, ouwe steun’. Ik kom uit de metaal en een kennis van me had een bootje nodig. Zo is het idee ontstaan om bootjes te verhuren, zelf opknappen en dan varen met de hap.” Er belt weer een klant, deze man wil gaan nachtvissen. Ook dat is mogelijk. “Ik leg hem voor je klaar, dan kom je morgen maar betalen”, en verteld verder “Het weer was tot nu toe niet denderend, gisteren was mijn eerste drukke dag. Je kunt het weer een beetje afdwingen, door altijd positief te denken, dat werkt.”
Wijzend naar het oude burgemeestershuis dat te koop staan achter zijn hoofdkantoor, grapt Piet: “Ik denk dat ik dat huus maar koop, dan zit ik dichter bij myn werk”.

Piet van Miltenburg van bootjesverhuur Ouwe Seun voelt zich thuis bij zijn werkzaamheden Hij is trots op zijn Armada en ook op wat deze hoek van de provincie allemaal te bieden heeft. “We hebben uitstekend viswater, de hengel en aas gratis, je kunt varen langs het natuurgebied ‘Hegewiersterfjild’ en pittoreske dorpjes als Arum en Kimswerd, ook nog onderdeel van de beroemde Elfstedenroute. En je zult versteld staan van de rust en de ruimte omdat de massa die gebied gelukkig niet ontdekt”, verzekert hij.

tekst met dank aan Maria van Sterkenburg